فصل تجارت - محمدمهدی مفتح با بیان خاطرهای از دیدار خود با رهبر معظم انقلاب در سالهای آغازین دوران رهبری ایشان، گفت: دقت و توجه حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای به حال یک کودک، به اندازهای بود که برای آرامش او، آغاز یک جلسه مهم در حسینیه را چند دقیقه به تأخیر انداختند.
محمدمهدی مفتح در گفتوگو با خبرنگار خانه ملت، با بیان خاطراتی از دیدارهای خود با رهبر معظم انقلاب و رهنمودهای ایشان در پیشبرد امور کشور، اظهار کرد: رهبر بزرگوار انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای، شخصیتی چندبعدی بودند و در عرصههای علمی، اجتماعی، سیاسی، اخلاقی و بسیاری از حوزههای دیگر، ویژگیها و برجستگیهای کمنظیری داشتند.
نماینده مردم «تویسرکان» در مجلس شورای اسلامی افزود: خاطرهای از سالهای آغازین دوران رهبری ایشان در ذهن دارم که مربوط به نحوه برخورد معظمله با یک کودک است. در آن زمان به همراه برادرم و فرزند خردسال ایشان که حدود پنج یا شش سال داشت، به دفتر مقام معظم رهبری رفته بودیم. در آن دوران، اتاق ملاقات عمومی وجود داشت و مردم نیز در حسینیه برای دیدار با ایشان حضور پیدا میکردند.
مفتح ادامه داد: مدتی در محضر رهبر معظم انقلاب نشسته بودیم. در این فاصله برای ما چای آوردند و ما چای خود را نوشیده بودیم، اما برادرزادهام که کودکی پنج یا شش ساله بود، هنوز فرصت نکرده بود چایش را بنوشد.
وی تصریح کرد: پس از مدتی به حضرت آقا اطلاع دادند که زمان حضور در حسینیه و آغاز جلسه فرا رسیده و همه آماده هستند. ایشان برخاستند، اما همان لحظه متوجه شدند که آن کودک هنوز چایش را ننوشیده است. کودک نیز با دیدن اینکه حضرت آقا قصد رفتن دارند، دستپاچه شد.
این نماینده مجلس شورای اسلامی گفت: رهبر معظم انقلاب دوباره نشستند و با آرامش منتظر ماندند تا آن کودک بدون اضطراب چای خود را بنوشد. پس از آنکه چایش تمام شد، ایشان برخاستند و برای حضور در جلسه حرکت کردند. در واقع، آغاز آن جلسه مهم در حسینیه را چند دقیقه به احترام حال آن کودک به تأخیر انداختند تا او با آرامش چایش را بنوشد.
مفتح خاطرنشان کرد: این خاطره، نمونهای از رفتار اخلاقی و انسانی رهبر معظم انقلاب در برخورد با کودکان است. البته شخصیت حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای در ابعاد مختلف از جمله علمی، فقهی، سخنوری، مدیریت، اخلاق، شیوه تعامل با مردم و بسیاری از عرصههای دیگر، ویژگیهای برجسته و ممتاز فراوانی دارد، اما این خاطره را که خود شخصاً شاهد آن بودم، مناسب دیدم نقل کنم./
پایان پیام