ابد و یک روز خیابان/ جمهورِ ترازِ ایرانِ اسلامی

فصل تجارت - در قانون جزایی برخی کشورها حکمی با عنوان «ابد و یک روز» وجود دارد و فرد فقط درصورت مرگ از حبس رهایی پیدا می‌کند؛ اگر با تکیه بر این ضرب‌المثل که «در مثال جای مناقشه نیست» به حماسه حضور شبانه مردم ایران در بیش از 4 هزار نقطه در سراسر کشور از آغاز جنگ رمضان تاکنون، که شب گذشته از مرز 4 ماه گذشت، از همین منظر نگاه کنیم، مردم ایران ثابت کرده‌اند در حمایت از وطنشان اگر نیاز باشد، 120 روز که سهل است، ابد و یک روز هم در خیابان می‌مانند.

خبرگزاری خانه ملت - مطهره میرشکاری؛ در خبرنویسی هفت ارزش خبری وجود دارد که معیار اهمیت و انتخاب یک رویدادآن از میان چندین رویداد برای انتشارند. یکی از این ارزش‌های خبری «بزرگی»، به معنای آمار و ارقام و تعداد زیاد در رویداد است؛ به عنوان مثال اینکه امروز دقیقاً چهار ماه یعنی(بیش از 120 شب متوالی) از حضور مردم ایران در خیابان و تجمعات شبانه در بیش از 4000 نقطه در سراسر کشور می‌گذرد؛ از هر نظر دارای ارزش خبری «بزرگی» است و می‌تواند این حماسه و ایستادگی مردم ایران را در صدر اخبار جای دهد.
تجمعاتی که به فاصله یک شب از آغاز جنگ رمضان آغاز شد؛ درواقع اعلام شهادت قائد امت، رهبر ایران و ولی فقیه شیعیان جهان، خونِ دلی به جان مردم ایران تحمیل کرد، که هیچکس نمی‌توانست به تنهایی آن را تحمل کند و همین شد که مردم برای تحمل این درد عظیم، ‌ در خیابان‌ها و میادین شهرهایشان گرد هم آمدند تا در آن مصیبت عظیم غم‌شریکی کنند.
اما ماجرا به همان یک شب منتهی نشد؛ شب‌های متمادی گذشت و ملت ایران با وجود بمباران‌ها و زیر آتش جنگ، پرچم به دست به خیابان آمدند و حتی تهدید بمباران مستقیم توسط دشمن صهیونی و آمریکایی راه خیابان را بر آنان نبست و مانع حضورشان نشد و همانند مرزدارانی قسم‌خورده برخی شب‌ها تا صبح در میادین شهرها ماندند.
تجمعاتی که به گفته استاندار تهران، تنها در شهر تهران بیش از 130 نقطه برگزار می‌شود و طبق اعلام قائم‌مقام معاونت راهبردی رئیس‌جمهور، براساس نظرسنجی‌های آنجام شده، بیش از 56 درصد مردم سراسر کشور حداقل یک‌بار در جنبش حضور شبانه مردم درخیابان‌ها مشارکت کردند؛ که با کسر افراد زیر 7 یا 8 سال از جمعیت حدود 80 میلیون نفری، حدود 40 میلیون نفر شرکت داشتند.
خیابان؛ خانه دوم مردم ایران
درواقع خیابان خانه دوم مردم ایران شده و جریان زندگی و زیست شبانه شهر بر دیگر ساعات روز پیشی گرفته بود. همه چیز از خانه‌ها و مساجد و سالن‌ها و مجتمع‌ها به خیابان‌ها سرازیر شد؛ مردم در همان خیابان شب‌های قدر خود را گذراندند، در خیابان شهدای خود را تشییع کردند، در خیابان جشن غدیر را گرفتند، در خیابان تیم ملی خود را راهی جام جهانی کردند، در خیابان اشک ریختند، در خیابان خندیدند و برخی حتی در خیابان عروسی گرفتند.
فرمان توقف آتش که آمد، انتظار می‌رفت مردم هم متوقف شوند؛ اما مردم که 40 شب زیر تهدید و بمباران دشمن، میدان‌دار خیابان بودند و پرچمداری کرده بودند، تازه خود را همان ملت مبعوث شده‌ای می‌دانستند که امام شهیدشان در آخرین سخنرانی خود بشارت بعثت‌شان را داده بود؛ چنان که پیامبری بعثت پیامبر پس از خود را.
سید حمیدرضا کاظمی، نماینده مردم پلدختر و عضو کمیسیون اجتماعی مجلس در گفت‌وگویی که به مناسبت 40 اُمین شب حضور مردم در خیابان با خانه ملت داشت؛ تأکید بر اینکه بزرگترین مؤلفه قدرت جمهوری اسلامی ایران مردم هستند؛ عنوان می‌کند که همه کشورها مؤلفه‌های مانند قدرت هسته‌ای، موشکی، اقتصادی و دیگر موارد را به عنوان مؤلفه قدرت دارند؛ اما در جمهوری اسلامی ایران مهم‌ترین مؤلفه قدرت مردم هستند. در نبرد 40 روزه هم آمریکا روی مردم حساب باز کرده و برنامه‌ریزی و محاسباتش را بر این پایه گذاشته بود که اگر ضربه اول را به نظام جمهوری اسلامی ایران بزند و رهبر معظم انقلاب و فرماندهان کشور را به شهادت برساند، مردم در حمایت از او به صحنه می‌آیند و نظام را ساقط می‌کنند؛ اما مردم در پشتیبانی از نظام جمهوری اسلامی ایران به خیابان آمدند.
این نماینده مجلس با اشاره به اینکه تمام شب‌هایی که رزمندگان و نیروهای مسلح ما در میدان جنگ ایستادگی کردند، مردم در خیابان‌ها پای نظام ایستادند؛ اضافه می‌کند: هیچ جای دنیا سراغ نداریم که مردم 40 شب مرتب و مستمر به خیابان بیایند، هم عزاداری کنند، هم از نیروهای نظامی خود پشتیبانی کنند و هم با رهبر خود بیعت کنند؛ اما مردم ایران 40 شب در خیابان‌ها ایستادند، چرا که مردم به‌عنوان پشتیبانان اصلی نظام جمهوری اسلامی باید در صحنه باشند.
از رمضان تا محرم در میدان
60 اُمین شب، 80 اُُمین شب، 100 اُمین شب هم به همین منوال گذشت و مردم در خیابان ماندند و رمضان را به محرم پیوند زدند. محرم که آغاز شد، زمزمه‌هایی در جهت تفکیک مراسم عزای امام حسین (ع) و تجمعات مردمی به گوش می‌رسید، اما مردمی که ایستادگی در مقابل ظلم یزیدیان زمانه و عزای قائد امت خود و حماسه ملی‌شان را جدا از مکتب عاشورا و حضرت سیدالشهدا نمی‌دانستند، عزای امام حسین(ع) را هم به خیابان آوردند و برگی جدید در دفتر ایستادگی و حماسه‌شان ورق زدند.
احمد نادری، نماینده مردم تهران و عضو هیات رئیسه مجلس شورای اسلامی پدیده‌ی حضور مستمر مردم در خیابان‌ها که اکنون از مرز یکصد و بیست شب گذشته است، را یکی از کم‌نظیرترین رخدادهای اجتماعی در تاریخ معاصر ایران می‌داند و می‌گوید: اگر بخواهیم این واقعیت را صرفاً با متغیرهای سیاسی روزمره یا سازوکارهای بسیج اجتماعی توضیح دهیم، بخش مهمی از حقیقت را نادیده گرفته‌ایم. برای فهم این رخداد باید به لایه‌های عمیق‌تر فرهنگ، تاریخ و هویت جامعه‌ی ایرانی توجه کرد.
وی با اشاره به اینکه از منظر جامعه‌شناختی، یکی از مهم‌ترین مفاهیمی که می‌تواند این همراهی گسترده و پایدار مردم را تبیین کند، مفهوم «هویت ملی» است؛ اضافه می‌کند: البته هویت ملی در ایران را نباید به معنای رایج ناسیونالیسم مدرن فروکاست. ایران پیش از ظهور اندیشه‌ی ناسیونالیسم در دوره‌ی مدرن نیز از نوعی خودآگاهی تاریخی و تمدنی برخوردار بوده است. در طول هزاران سال، اقوام و گروه‌های متنوعی در این سرزمین زندگی کرده‌اند؛ برخی از آنان از ابتدا ساکن این سرزمین بوده‌اند و برخی دیگر در مقاطع مختلف تاریخی به ایران آمده و حتی هجوم آورده و در آن استقرار یافته‌اند. با این همه، آنچه اهمیت دارد این است که این تکثر قومی و فرهنگی در نهایت ذیل یک مفهوم فراگیر به نام «ایران» معنا یافته است.
به گفته نادری بازتاب این خودآگاهی تاریخی را می‌توان در ادبیات و فرهنگ ایران مشاهده کرد و شاهنامه‌ی فردوسی را می‌توان برجسته‌ترین نماد این روح تاریخی دانست؛ اثری که در سراسر آن دفاع از ایران، حفظ تمامیت سرزمین و ایستادگی در برابر مهاجمان خارجی به عنوان یک ارزش بنیادین مطرح شده است. از این منظر، تعلق به ایران و دفاع از آن صرفاً یک احساس سیاسی نیست، بلکه بخشی از حافظه‌ی تاریخی و فرهنگی ایرانیان است.
عضو هیات رئیسه مجلس با تاکید بر اینکه هویت ملی ایرانیان صرفاً بر پایه عناصر سرزمینی یا قومی شکل نگرفته و دین‌داری نیز یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های این هویت بوده است؛ اضافه می‌کند: در تجربه‌ی تاریخی ایران، هویت ملی و هویت دینی نه در برابر یکدیگر، بلکه در کنار یکدیگر و در تعامل با یکدیگر شکل گرفته‌اند و این نکته به‌ویژه در فهم پدیده‌ی کنونی اهمیت فراوانی دارد؛ زیرا یکی از عوامل مهمی که به استمرار حضور مردم در خیابان‌ها کمک کرده، مسئله‌ی شهادت رهبر معظم انقلاب و فرماندهان شهید است.
واقعه عاشورا و سوگ سیاوش؛ دو منبع الهام دینی و میهنی برای ایستادگی مردم ایران
این نماینده مجلس با تأکید بر اینکه مفهوم شهادت صرفاً یک رخداد سیاسی یا نظامی نیست، بلکه یکی از عمیق‌ترین نمادهای فرهنگی جامعه‌ی ایران است که در حافظه‌ی تاریخی ایرانیان با مجموعه‌ای از ارزش‌ها همچون ایثار، فداکاری، دفاع از حق و مقاومت در برابر ظلم پیوند خورده است؛ اضافه می‌کند: در این زمینه می‌توان به 2 نمونه‌ی بسیار مهم در فرهنگ ایرانی اشاره کرد. نخست واقعه‌ عاشورا و شهادت حضرت امام حسین(ع) که طی قرن‌ها به یکی از اصلی‌ترین منابع الهام فرهنگی و اخلاقی جامعه‌ی ایران تبدیل شده است. دوم، روایت سیاوش در شاهنامه‌ی فردوسی است. ماجرای سیاوش و سوگ سیاوش یکی از کهن‌ترین الگوهای فرهنگی ایران در باب مظلومیت، فداکاری و مرگ قهرمانانه است.
نادری تصریح می‌کند: نکته‌ی قابل تأمل آن است که با وجود تفاوت‌های تاریخی و دینی این دو روایت، هر دو در حافظه‌ی فرهنگی ایرانیان به نمادهایی از فداکاری و مظلومیت تبدیل شده‌اند. همین امر نشان می‌دهد که عناصر دینی و ملی در فرهنگ ایران نه تنها از یکدیگر جدا نیستند، بلکه در طول تاریخ در هم تنیده شده‌اند.
عضو هیات رئیسه مجلس هویت ملی که در دوران معاصر با مفهوم «استقلال سیاسی» نیز پیوند خورده را از دیگر عوامل موثر بر همراهی مردم در جنگ 40 روزه می‌داند و می‌گوید: از دوره‌ی قاجار به این سو، تجربه‌ی شکست‌های نظامی، قراردادهای تحقیرآمیز و مداخلات قدرت‌های خارجی، استقلال را به یکی از مهم‌ترین مطالبات تاریخی ایرانیان تبدیل کرد. قراردادهای گلستان و ترکمانچای، نفوذ قدرت‌های خارجی در ساختار سیاسی کشور و سپس وابستگی گسترده‌ی حکومت پهلوی به قدرت‌های خارجی، همگی موجب شدند استقلال به یک آرمان اجتماعی و سیاسی تبدیل شود. این مطالبه‌ی تاریخی در جنبش‌های مختلف سیاسی و اجتماعی ایران ظهور یافت و در نهایت در انقلاب اسلامی 1357 در قالب شعار «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» به اوج خود رسید. به همین دلیل استقلال‌خواهی را باید یکی از پایدارترین آرمان‌های جامعه‌ی ایرانی در دوران معاصر دانست.
انگیزه‌های مردم برای حضور در خیابان و حمایت از جمهوری اسلامی ایران
نادری با تأکید بر اینکه در چنین چارچوبی می‌توان حضور امروز مردم در خیابان‌ها را فهمید؛ اضافه می‌کند: بخش قابل توجهی از جامعه‌ی ایران در سال‌های پس از انقلاب به این جمع‌بندی رسیده است که جمهوری اسلامی در موضوع استقلال سیاسی، تمامیت ارضی و دفاع از منافع ملی رویکردی جدی دارد. به‌ویژه در شرایطی که کشور در معرض تهدید خارجی قرار گرفته، بسیاری از مردم احساس کرده‌اند که دفاع از نظام سیاسی با دفاع از ایران و موجودیت ملی کشور پیوند خورده است. هنگامی که مردم مشاهده می‌کنند همه‌ی مقامات و مسئولان سیاسی، فرماندهان و نیروهای نظامی کشور جانانه ایستاده‌اند و برای دفاع از ایران هزینه می‌دهند و حتی جان خود را در این راه فدا می‌کنند، احساس می‌کنند در این شرایط دفاع از وطن و موجودیت ملی کشور با دفاع از نظام سیاسی پیوند خورده است و انگیزه‌ی بیشتری برای حضور و حمایت پیدا می‌کنند.
حضور مردم در خیابان؛ تکه مهم پازل قدرت ایران در جنگ
احمد بیگدلی، نماینده مردم خدابنده و عضو کمیسیون اجتماعی مجلس نیز این حضور مستمر و پرشور مردم در خیابان‌ها از روز آغازین جنگ رمضان تاکنون را به عنوان تکه مهمی پازل قدرت ایران در جنگ تعبیر و تصریح می‌کند: اساساً حاکمیت‌ها برای مردم تعریف شده است و حاکمیت هر کشوری با حضور و به خاطر مردم است و هرچقدر حضور مردم _به‌ویژه در چنین مواقعی_ پررنگ‌تر باشد، قدرت واقعی حاکمیت، کشور و نظام بیشتر مشخص می‌شود.
بیگدلی با اشاره به اینکه اساساً یکی از محاسبات مهم دشمن بر عدم حضور مردم بود؛ اضافه می‌کند: برنامه‌ریزی دشمن بر این بود که در چند روز ابتدایی با حمله گسترده نظامی و ایجاد تنش و اغتشاش در کشور بتواند نقشه‌های شوم خود یعنی تجزیه ایران را پیش ببرد؛ اما مردم ایران اسلامی با حضور در میدان نشان دادند که در موضوع حاکمیت، نظام و وطن‌مان ایران با احدی تعارف ندارند.
به اعتقاد او مردم حاضر در صحنه هم از مسئولان جلوترند و هم آگاهند که این حضور باعث دلگرمی نیروهای نظامی، امنیتی و مسلح ما می‌شود و کمک می‌کند دشمن جرأت نکند که از انشقاق و مسائل و اختلاف داخلی سوءاستفاده کند.
این قصه سر دراز دارد...
البته اصل حضور مردم در خیابان در حمایت یا نفی یک رویداد یا تصمیم در کشور ما مسبوق به سابقه است و به اصطلاح این قصه سر دراز دارد؛ به این معنی که هر سال در راهپیمایی 22 بهمن، روز قدس و سایر مناسبت‌های ملی و میهنی شاهد حضور میلیونی مردم در خیابان هستیم؛ اما وجه تمایز و تعجب مردم دنیا از تجمعات شبانه مردم ایران در جریان جنگ رمضان و پس از آن، استمرار چندین ماهه آن است که ناتوانی جامعه روشنفکری ایران در ایفای رسالت خود در این موضوع را نیز شاهد هستیم؛ چرا که این جریان، وقایع را معکوس پیش‌بینی و روایت کرد. تصور آن‌ها این بود که با آغاز جنگ، مردم معترض به خیابان می‌آیند و نظام فرو می‌پاشد، اما مردم در حمایت از کشور آمدند و حال که این حماسه عظیم رخ داده است، تلاشی برای ارائه تصویر درستی از این حضور مدم نمی‌کنند.
تنها یک نفر این حجم ایستادگی از مردم ایران را پیش‌بینی می‌کرد
حمید رسایی، نماینده مردم تهران و نایب رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس نیز حضور مردم در میادین و خیابان‌ها در بیش از 120 شبِ متوالی را یک پدیده بی‌نظیر و نوعی از حماسه می‌داند که شاید در این سطح قابل پیش‌بینی نبود و می‌گوید: اگر 4 ماه قبل از این کسی ادعا می‌کرد که قرار است مردم 4 ماه یا 120 شب متوالی در سراسر کشور به خیابان بیایند و پرچم به دست بگیرند، و شعار بدهند و از انقلاب دفاع کنند؛ کسی باور نمی‌کرد و در نگاه همه غیرممکن بود بیش از 120 شب متوالی، هر شب چنین اتفاقی بیفتد؛ اما این اتفاق افتاد.
به اعتقاد این نماینده مجلس هیچکس چنین توقعی از مردم و چنین نگاهی به مردم نداشت؛ الا یک نفر، آن هم رهبر شهید انقلاب بود.
به گفته رسایی؛ آن روزی که رهبر شهید انقلاب گفت اگر حادثه‌ای اتفاق بیفتد، خداوند مردم را مبعوث می‌کند، به خیابان می‌آیند و کار را تمام می‌کنند؛ دقیقاً چنین شناختی را از مردم داشت و باور و اعتمادی که به مردم داشت، را اعلام کرد.
نایب رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس این ایستادگی مردم در خیابان را حاصل اعتماد آن‌ها به نظام جمهوری اسلامی می‌داند و می‌گوید: قضاوت مردم این است که اگرچه در این نظام اشکالات و سختی‌هایی وجود دارد که این اشکالات بعضاً محصول مدیریت کشور است؛ خوبی‌های زیادی هم وجود دارد که محصول مدیران توانمند در همین نظام است؛ لذا جمع‌بندی مردم این است که این نظام درمجموع قابل دفاع است؛ به همین دلیل حاضرند علی‌رغم جنگ، دعوا و درگیری به خیابان‌ها بیایند و پشت این نظام بایستند و با همین نگاه این تجمعات تا جایی که مردم احساس کنند نیاز است، ادامه پیدا می‌کند.
همه‌ی مردم پای کار ایران
از وجوه تمایز دیگر تجمعات شبانه مردم ایران از آغاز جنگ رمضان تاکنون، حضور فعال اقشار و سلایق مختلف فکری، سیاسی و مذهبی زیر پرچم ایران اسلامی است که درصورت تثبیت و حفظ می‌تواند تا مدت‌ها انسجام ملی پایدار جامعه ایران را تضمین کند.
احمد نادری، عضو هیات رئیسه مجلس با تاکید بر همین وجه تمایز، تصریح می‌کند: نباید شرکت‌کنندگان در این تجمعات را یک قشر سیاسی کاملاً همگن و یکدست دانست. اساساً تقسیم جامعه به دو گروه مطلقِ «مدافع نظام» و «مخالف نظام» با واقعیت‌های اجتماعی سازگار نیست. انسان‌ها مجموعه‌ای از تجربه‌ها، احساسات، منافع و نگرش‌های متنوع دارند. ممکن است فردی نسبت به برخی سیاست‌های اقتصادی، فرهنگی یا مدیریتی نظام انتقادهای جدی داشته باشد، اما در شرایط تهدید خارجی از کشور و حاکمیت ملی دفاع کند. شواهد موجود نشان می‌دهد حتی بخشی از کسانی که در دوره‌های مختلف و از جمله در وقایع دی‌ماه گذشته در صف منتقدان و معترضان نظام قرار داشته‌اند، در مواجهه با جنگ و تهدید خارجی در کنار اکثریت جامعه از تمامیت ارضی و استقلال کشور حمایت کرده‌اند.
محمد رشیدی؛ دیگر عضو هیات رئیسه مجلس نیز در بخشی از یاداشت مفصلی که درخصوص جنگ رمضان نوشته؛ اشاره کرده است که شاید مهم‌ترین اتفاق این بحران، نه در میدان نظامی بلکه در حوزه سرمایه اجتماعی رخ داد.
به اعتقاد او در این جنگ خیلی‌ها احساس کردند اصل «ایران» هدف قرار گرفته است و همین باعث شد حتی بعضی افرادی که فاصله زیادی با فضای رسمی داشتند، در برابر تهدید خارجی موضع متفاوتی بگیرند و بخشی از جامعه فعال شد که معمولا در درگیری‌های روزمره کمتر دیده می‌شود.
به اعتقاد رشیدی حضور مردم در خیابان به یکی از مهم‌ترین اتفاقات بحران جنگ تبدیل شد؛ زیرا در بسیاری از جنگ‌ها، اولین نشانه فرسایش روحی، خالی شدن خیابان‌ها و متوقف شدن زندگی روزمره است. اما در این بحران، خیابان در ایران کاملا خاموش نشد و بالعکس مردم در فضاهای عمومی حضور داشتند، بعضی جاها زنجیره‌های انسانی شکل گرفت، تجمعات خودجوش برگزار شد و زندگی روزمره تا حد زیادی ادامه پیدا کرد؛ که شاید این موضوع در ظاهر نمادین به نظر برسد، اما در ادبیات جنگ شناختی و امنیت اقتصادی، ادامه حیات عادی شهرها خودش بخشی از قدرت بازدارندگی روانی است.
این نماینده مجلس نکته مهم‌تر از حضور مردم در خیابان‌ها را ترکیب حضور آنان می‌داند و عنوان می‌کند: این حضور فقط محدود به یک گروه خاص نبود. از نیروهای مذهبی و هیئتی گرفته تا بخشی از جوانانی که در شرایط عادی فاصله زیادی با فضای رسمی دارند، در این فضا دیده می‌شدند. همین تنوع نشان می‌داد مسئله فقط دفاع از یک جریان سیاسی نیست، بلکه واکنش به تهدید علیه مفهوم ایران است.
پدیده منحصر به فردی که به دست مردم ایران رقم خورد
نکته مهم دیگر در تداوم تجمعات شبانه مردم و عبور آن از 120 شب، منحصربه‌فرد بودن آن است؛ یعنی ما نمونه تاریخی و جغرافیایی دیگری از چنین حضوری نداریم.
احمد نادری، عضو هیات رئیسه مجلس در پاسخ به این پرسش ما که آیا در تاریخ جهان نمونه‌ی مشابهی برای چنین استمرار و حضوری وجود داشته است؟ عنوان می‌کند: در بسیاری از کشورها هنگام مواجهه با تهدیدهای خارجی، همواره نوعی همبستگی ملی شکل می‌گیرد. در دوران جنگ جهانی دوم در برخی کشورهای اروپایی، یا در برخی مقاطع تاریخی ملت‌هایی که با تهدید موجودیتی روبه‌رو شده‌اند، شاهد بسیج گسترده‌ی اجتماعی بوده‌ایم. با این حال استمرار حضور خیابانی برای یکصد شب متوالی در مقیاس کنونی، پدیده‌ای بی‌سابقه و بی‌مانند است و همین امر آن را به رخدادی بی‌نظیر تبدیل کرده است.
مردم ایران؛ قومی که سرنوشت خودشان را در خیابان تغییر دادند
اسماعیل سیاوشی، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس نیز معتقد است از آنجا که انقلاب اسلامی توسط مردم انجام شد، خود مردم انقلابشان را حفظ می‌کنند. یعنی همان‌طور که زمان جنگ هشت ساله گفتند اگر جنگ 20 سال هم طول بکشد، پای آن ایستاده‌ایم؛ این حضور هم اگر حتی یک سال هم به طول بینجامد، مردم ایستاده‌اند و از انقلابی که خودشان رقم زدند، دفاع می‌کنند.
این نماینده مجلس مردم ایران را مصداق قومی می‌داند که قرآن می‌فرماید خودشان سرنوشتان را تغییر دادند و با اشاره به آیه شریفه «إِنَّ اللّهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّی یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ؛ خداوند سرنوشت هیچ ملتی را تغییر نمی‌دهد، مگر اینکه آنان خود را تغییر دهند»؛ اضافه می‌کند: براساس این آیه قرآن کریم، مردم ایران با حضورشان در خیابان‌ها سرنوشت خودشان را آنگونه که می‌خواستند تغییر دادند؛ کما اینکه عدم حضور و همراهی مردم می‌توانست سرنوشت جنگ را تغییر دهد، اما مردم اجازه ندادند.
در قانون جزایی برخی کشورها حکمی با عنوان «ابد و یک روز» وجود دارد و فرد فقط درصورت مرگ از حبس رهایی پیدا می‌کند؛ اگر با تکیه بر این ضرب‌المثل که «در مثال جای مناقشه نیست» به حماسه حضور شبانه مردم ایران در بیش از 4 هزار نقطه در سراسر کشور از آغاز جنگ رمضان تاکنون، که شب گذشته از مرز 4 ماه گذشت، نگاه کنیم، مردم ایران ثابت کرده‌اند در حمایت از وطنشان اگر نیاز باشد، 120 روز که سهل است، ابد و یک روز هم در خیابان می‌مانند؛ اما نباید فراموش کرد که این حماسه و جنبش ملی متعلق به تمام ملت است و باید از آلودگی‌ها و بهره‌برداری‌های سیاست داخلی کاملاً مبرا بماند. /
پایان پیام