فصل تجارت - عضو کمیسیون عمران مجلس شورای اسلامی با اشاره به مصوبه دولت پیرامون محدودیت ساختوساز در تهران و البرز، این اقدام را رویکردی سلبی دانست و تأکید کرد که تا زمانی که توسعه متوازن و فرصتهای اشتغال در استانهای مرزی و کمبرخوردار ایجاد نشود، محدودیت ساختوساز راهگشا نخواهد بود.
صدیف بدری در گفتوگو با خبرنگار خانه ملت، با اشاره به مصوبه دولت در خصوص محدودیت ساختوساز در تهران و البرز گفت: در قوانین موجود، تمامی این اختیارات و ضوابط از جمله اختیارات کمیسیونهای ماده 5 یا کارگروههای تخصصی شهرسازی وجود دارد و این مصوبه، دستورالعمل جدیدی محسوب نمیشود، بلکه تأکید مجددی بر قوانین و دستورالعملهای فعلی است که محصول تصمیمگیری ارکان دولت نظیر وزارتخانههای راه و شهرسازی، کشور و جهاد کشاورزی است.
وی با اشاره به برگزاری دو تا سه جلسه تخصصی در کمیسیون عمران پیرامون این موضوع و استماع گزارش دستگاههای مختلف افزود: در این مصوبه به عوامل ریشهای و اصلی بروز مشکل در تهران و البرز توجه دقیق نشده است. عواملی که موجب تورم جمعیتی در تهران و شهرهای پیرامونی آن شده، ریشه در توسعهنیافتگی متوازن و توزیع نامتوازن فرصتهای اشتغال و توسعه در طول بیش از چهار دهه گذشته دارد.
نماینده مردم اردبیل، نیر، نمین و سرعین در مجلس تصریح کرد: طبیعتاً اگر امتیازات ایجابی، فرصتهای اشتغالزایی و بستههای حمایتی سرمایهگذاری در استانهای کمبرخوردار و استانهای مرزی کشور فراهم شود، هیچ شهروندی تمایلی نخواهد داشت که از ایل، تبار و دیار خود جدا شده و شلوغی و مشکلات زندگی در تهران و البرز را تحمل کند؛ مردم از سر ناچاری و برای کسب درآمد به این کلانشهرها مهاجرت میکنند.
بدری با انتقاد از اتکای صرف دولت به ابزارهای سلبی خاطرنشان کرد: دولت در این مصوبه از پیوست اقتصادی، بسته توسعه عادلانه و حمایت از سرمایهگذاری در سایر استانها غفلت کرده و صرفاً به دنبال مدیریت از طریق ابزار سلبی است؛ شاید این اقدام در کوتاهمدت بازدارنده باشد، اما قطعا پاسخگوی حل ریشهای معضل نخواهد بود.
عضو کمیسیون عمران مجلس شورای اسلامی در پایان یادآور شد: حلقه گمشده این تصمیم، غفلت از پیوستها و بستههای حمایتی، اقتصادی و توسعهای برای استانهای کمبرخوردار است. اگر دولت در برنامهریزیهای کوتاه، میان و درازمدت و مجلس نیز در تقنین، تمرکز خود را بر توسعه متوازن منطقهای معطوف کنند، نتیجه به مراتب بهتری حاصل خواهد شد تا اینکه بخواهیم صرفاً با ابزار سلبی و محدودکننده مسائل را مدیریت کنیم./
پایان پیام