فصل تجارت - رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی در نامه ای خطاب به رئیس جمهور خواستار توجه به تفاوت شرایط اقلیمی مناطق جنوبی و بازنگری در نحوه اعمال خاموشیها و محدودیتهای مصرف برق شد.
به گزارش خانه ملت، غلامرضا تاجگردون، رئیس کمیسیون برنامه، بودجه و محاسبات مجلس در نامهای خطاب به مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، ضمن اشاره به دشواریهای مدیریت ناترازی برق کشور، خواستار توجه به تفاوت شرایط اقلیمی مناطق جنوبی و بازنگری در نحوه اعمال خاموشیها و محدودیتهای مصرف برق شد.
متن کامل نامه غلامرضا تاجگردون به رئیسجمهور، به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان
رئیسجمهور محترم جمهوری اسلامی ایران
سلام علیکم
ایران امروز بیش از هر زمان دیگر به همدلی، تدبیر، عدالت و اعتماد عمومی نیازمند است. در چنین شرایطی، همه ما، فارغ از مسئولیتها و جایگاههای سیاسی، وظیفه داریم در کنار دولت و برای ایران تلاش کنیم؛ برای عبور از دشواریهای پیشروی کشور تلاش کنیم. این نامه نیز نه از سر گلایه بلکه از سر دلسوزی برای ایران و دغدغه نسبت به مردم نجیب و صبوری نوشته میشود که سالها بار سنگینی از مسئولیتهای ملی را بر دوش کشیدهاند. به خوبی میدانیم که کشور با چالشهای پیچیدهای در حوزه انرژی روبهروست. ناترازی میان تولید و مصرف برق، فرسودگی بخشی از شبکه، رشد مصرف، کاهش سرمایهگذاری در زیرساختها، محدودیت منابع مالی و آثار تحریمهای ظالمانه، واقعیتهایی هستند که هیچ مسئول منصفی نمیتواند آنها را نادیده بگیرد. طبیعی است که اداره چنین شرایطی، تصمیمهایی دشوار را اجتنابناپذیر میسازد و انتظار نمیرود مشکلاتی که طی سالیان متمادی انباشته شدهاند، در مدت کوتاهی برطرف شوند. اینجانب نیز همانند بسیاری از دلسوزان کشور، باور دارم که حفظ پایداری شبکه برق، استمرار تولید، صیانت از منافع عمومی و عبور موفق از این شرایط، نیازمند همراهی مردم و همدلی مسئولان است. اما همین همراهی زمانی پایدار خواهد ماند که مردم، عدالت را نه فقط در شعار، بلکه در تصمیمات اجرایی نیز احساس کنند.
جناب آقای رئیسجمهور؛
جنوب ایران تنها یک منطقه جغرافیایی نیست؛ جنوب، بخشی از هویت اقتصادی، امنیتی و راهبردی جمهوری اسلامی ایران است. از دل این سرزمین، بخش عمدهای از نفت و گاز کشور استخراج میشود؛ پالایشگاهها، مجتمعهای عظیم پتروشیمی، نیروگاهها، خطوط انتقال انرژی، بنادر راهبردی، صنایع مادر و تأسیسات حیاتی کشور در همین اقلیم استقرار یافتهاند. هزاران نفر از فرزندان این دیار، شب و روز، در گرمای طاقتفرسا و در سختترین شرایط اقلیمی، چرخ اقتصاد ایران را به حرکت درمیآورند. اگر امروز چراغ بسیاری از خانههای ایران روشن است، اگر کارخانهها به فعالیت خود ادامه میدهند، اگر اقتصاد کشور با وجود همه فشارها همچنان پابرجاست، بخش مهمی از آن مرهون تلاش بیوقفه مردمانی است که در جنوب این سرزمین زندگی و کار میکنند.
اما جنوب، تنها تولیدکننده ثروت ملی نبوده است؛ این منطقه همواره تولیدکننده امنیت، مقاومت و وفاداری نیز بوده است. در سالهای دفاع مقدس، استانهای جنوبی نخستین مناطقی بودند که آماج تجاوز دشمن قرار گرفتند. مردم این دیار، سالها صدای آژیر خطر، انفجار، بمباران و موشکباران را شنیدند، خانههایشان ویران شد، عزیزانشان را تقدیم وطن کردند و با وجود همه سختیها، حتی یکبار نیز پشت این سرزمین را خالی نکردند. تاریخ این ملت، رشادت و ایثار مردم جنوب را هرگز فراموش نخواهد کرد. امروز نیز، پس از گذشت سالها از پایان جنگ تحمیلی، بار دیگر در جریان تجاوزهای اخیر دشمن به خاک جمهوری اسلامی ایران، بخش مهمی از زیرساختهای حیاتی، مراکز صنعتی و تأسیسات راهبردی مستقر در جنوب کشور در معرض تهدید و حملات دشمن قرار گرفت. بسیاری از مردم این مناطق، روزها و شبهایی آمیخته با اضطراب را تجربه کردند؛ روزهایی که صدای انفجار و نگرانی، آرامش خانوادهها را نشانه گرفت. اما باز هم آنچه از مردم جنوب دیده شد، نه هراس بود و نه بیتابی؛ بلکه صبر، نجابت، همبستگی و ایستادگی بود. آنان بار دیگر نشان دادند که امنیت و اقتدار ایران را از امنیت و آرامش خود جدا نمیدانند و در سختترین شرایط، منافع ملی را بر آسایش شخصی ترجیح میدهند.
جناب آقای رئیسجمهور؛
ملت ایران، بارها ثابت کرده است که در روزهای سخت، اهل همراهی است. اما همراهی مردم، زمانی ماندگار خواهد بود که احساس کنند رنجهایشان دیده میشود و تفاوت شرایط زندگی آنان در تصمیمات کلان کشور مورد توجه قرار میگیرد. امروز، دغدغه مردم جنوب، صرفاً مسئله خاموشی برق نیست؛ دغدغه آنان، احساس عدالت است. آنان میپرسند آیا در سیاستگذاریهای ملی، شرایط اقلیمی، نقش راهبردی منطقه، سابقه ایثار و فشارهای مضاعفی که سالها تحمل کردهاند، نیز دیده میشود یا خیر؟ این پرسش، پرسشی سیاسی نیست؛ پرسشی انسانی و ملی است که پاسخ شایسته آن، میتواند سرمایه اجتماعی نظام را تقویت کند.
جناب آقای رئیسجمهور؛
اجازه دهید سخن را صریح، اما از سر انصاف بیان کنم. امروز بخش مهمی از دغدغه مردم جنوب، به نحوه مدیریت مصرف برق و اعمال خاموشیها بازمیگردد. تردیدی نیست دولت ناگزیر است برای حفظ پایداری شبکه برق کشور، تصمیماتی اتخاذ کند که گاه برای همه مردم دشوار و ناگوار است. ما این واقعیت را انکار نمیکنیم و انتظار نداریم دولت از انجام وظایف قانونی خود در مدیریت بحران صرفنظر کند. اما پرسش اساسی اینجاست که آیا در اتخاذ این تصمیمات، «عدالت» نیز به همان اندازه که «مساوات» مورد توجه قرار میگیرد، لحاظ شده است؟ اجازه دهید عرض کنم که حتی اگر فرض کنیم خاموشیها در سراسر کشور دقیقاً به یک نسبت و بر اساس یک فرمول واحد اعمال شده باشد، باز هم این مساوات، الزاماً به معنای عدالت نیست. عدالت، همواره به معنای رفتار یکسان با شرایط متفاوت نیست؛ بلکه به معنای درک تفاوتها و تصمیمگیری متناسب با آنهاست. همانگونه که قانونگذار برای مناطق مرزی، مناطق محروم، مناطق آسیبدیده از بلایای طبیعی یا دارای شرایط ویژه، سیاستهای متفاوتی پیشبینی میکند، در مدیریت انرژی نیز نمیتوان واقعیتهای اقلیمی و زیستی را نادیده گرفت. خاموشی در شهری که دمای هوا در بیشتر روزهای تابستان بین بیست و پنج تا سی درجه است، هرگز آثار و پیامدهای خاموشی در شهری که دمای آن به پنجاه درجه و گاه فراتر از آن میرسد، ندارد.
در جنوب، برق تنها وسیله رفاه نیست؛ برق، بخشی از امکان زندگی است. قطع برق، تنها خاموش شدن یک لامپ یا توقف یک وسیله برقی نیست؛ خاموشی در این اقلیم، به معنای از کار افتادن سامانههای سرمایشی، افزایش خطر برای سالمندان، بیماران، کودکان، مادران باردار و افراد دارای بیماریهای خاص است. خاموشی، فعالیت مراکز درمانی، تولیدی، خدماتی و آموزشی را نیز با اختلال روبهرو میکند و فشار مضاعفی بر خانوادههایی وارد میآورد که خود سالها با سختترین شرایط طبیعی و اقتصادی دست و پنجه نرم کردهاند. سرمایه اجتماعی نظام، تنها با اجرای قانون حفظ نمیشود؛ با احساس عدالت حفظ میشود. ممکن است در نگاه فنی، توزیع یکسان خاموشیها، عادلانه تلقی شود؛ اما در نگاه مردم، زمانی عدالت تحقق مییابد که تصمیمگیران، واقعیت زندگی آنان را نیز در محاسبات خود وارد کنند. ا مروز مردم جنوب، بیش از آنکه از گرمای هوا رنج ببرند، از این رنج میبرند که مبادا شرایط ویژه آنان در تصمیمات ملی دیده نشود. این احساس، اگرچه ممکن است همیشه با آمار و ارقام قابل اندازهگیری نباشد، اما در سرمایه اجتماعی کشور، اثری عمیق بر جای میگذارد. از همین رو، انتظار میرود دولت محترم، با نگاهی مبتنی بر «عدالت اقلیمی» و «عدالت اجتماعی»، شاخصهایی مانند دمای هوا، رطوبت، شرایط زیستی، نقش راهبردی مناطق در اقتصاد ملی، میزان آسیبپذیری اقشار مختلف و آثار بهداشتی و اجتماعی خاموشیها را در سیاستهای مدیریت مصرف برق مورد توجه قرار دهد. اطمینان دارم که چنین نگاهی، نه تنها موجب رضایت مردم جنوب خواهد شد، بلکه الگویی از حکمرانی عادلانه را به نمایش خواهد گذاشت.
جناب آقای رئیسجمهور؛
امروز سخن از یک استان، یک شهرستان یا یک منطقه نیست؛ سخن از الگویی برای حکمرانی عادلانه در سراسر ایران است. اگر عدالت، مبنای تصمیمگیری باشد، مردم نه تنها سختیها را تحمل میکنند، بلکه خود را شریک تصمیمات حاکمیت نیز میدانند. تجربه چهار دهه گذشته نشان داده است که مردم ایران هرگاه احساس کردهاند تصمیمی بر پایه انصاف و عدالت اتخاذ شده است، با نجابت و بزرگواری در کنار نظام ایستادهاند و هزینههای آن را نیز پذیرفتهاند. از همین رو، درخواست اینجانب از جنابعالی، نه ایجاد امتیاز برای جنوب، بلکه استقرار معیارهای روشن عدالت در مدیریت انرژی کشور است.
شایسته است دستور فرمایید:
نحوه اعمال خاموشیها و محدودیتهای مصرف برق، با لحاظ شرایط اقلیمی، دمای هوا، رطوبت، آثار بهداشتی و میزان وابستگی مردم به تجهیزات سرمایشی بازنگری شود.
شاخص «عدالت اقلیمی» به عنوان یکی از معیارهای تصمیمگیری در مدیریت انرژی کشور مورد توجه قرار گیرد.
برنامهای میانمدت و بلندمدت برای توسعه نیروگاهها، تقویت شبکه انتقال، کاهش تلفات، نوسازی زیرساختها و افزایش تابآوری شبکه برق در مناطق جنوبی تدوین و اجرا شود.
با بهرهگیری از ظرفیت صنایع بزرگ نفتی، گازی، پتروشیمی و برق، سرمایهگذاری در توسعه زیرساختهای برق مناطق جنوبی با سرعت بیشتری دنبال شود.
سازوکاری برای اطلاعرسانی شفاف، پاسخگویی مستمر و جلب اعتماد عمومی در حوزه مدیریت انرژی طراحی شود تا مردم خود را شریک حل مسئله بدانند، نه صرفاً مخاطب محدودیتها.
جناب آقای رئیسجمهور؛
جنوب ایران، سالهاست که گرمای سوزان را تحمل میکند، اما هرگز گرمای محبت خود به ایران را از دست نداده است. این مردم، سالهاست که شعلههای مشعلهای نفت و گاز را نظاره میکنند، اما امیدشان به آینده این سرزمین خاموش نشده است. سالهاست که صدای صنایع بزرگ، پالایشگاهها و تأسیسات ملی در گوش آنان طنینانداز است، اما هیچگاه از سهم خود در آبادانی ایران دریغ نکردهاند. در روزهای جنگ، پشتیبانی مقاومت بودند؛ در روزهای بازسازی، پیشگام تولید شدند؛ در سالهای تحریم، ستون استوار اقتصاد کشور ماندند؛ و در تجاوزهای اخیر دشمن نیز، با وجود آنکه بخش مهمی از زیرساختهای راهبردی جنوب در معرض تهدید قرار گرفت، آرامش، انسجام و وفاداری خود را حفظ کردند. این مردم، نه در روزهای آتش از ایران روی برگرداندند و نه در روزهای سختی اقتصادی. امروز نیز سخن آنان، سخن مطالبهای فراتر از قانون نیست؛ تنها انتظار دارند قانون، با چهره عدالت بر آنان جاری شود.
جناب آقای رئیسجمهور؛
سرمایه واقعی هر کشوری، نه میدانهای نفتی آن است و نه ذخایر گاز و معادن آن؛ بزرگترین سرمایه هر ملت، اعتماد مردم آن ملت است. این اعتماد، با تصمیمهایی تقویت میشود که مردم در آنها، صدای عدالت را بشنوند. بیتردید، اگر مردم جنوب احساس کنند که دولت، شرایط ویژه آنان را دیده، رنج آنان را فهمیده و تصمیمات خود را بر پایه انصاف تنظیم کرده است، همانگونه که در گذشته در کنار نظام ایستادهاند، در آینده نیز استوارتر از همیشه در کنار ایران خواهند ماند. اینجانب، به عنوان نماینده مردم شریف گچساران و باشت و رئیس کمیسیون برنامه، بودجه و محاسبات مجلس شورای اسلامی، این مطالب را نه صرفاً از زبان مردم حوزه انتخابیه خود، بلکه بازتاب دغدغه بسیاری از مردم مناطق گرمسیر و جنوبی کشور میدانم؛ مردمی که همواره وفاداری خود را به ایران، انقلاب اسلامی و منافع ملی در عمل اثبات کردهاند. اطمینان دارم که جنابعالی با سابقه روشن در توجه به عدالت اجتماعی و کرامت مردم، این دغدغه را با همان نگاه ملی و انسانی مورد بررسی قرار خواهید داد و دستورات لازم را برای بازنگری در این روند صادر خواهید فرمود. در پایان، بار دیگر تأکید میکنم که این نامه، اعتراض نیست؛ نامه اعتماد است. اعتماد به اینکه دولت جمهوری اسلامی ایران، صدای مردم را میشنود؛ اعتماد به اینکه عدالت، همچنان مهمترین معیار تصمیمگیری در نظام جمهوری اسلامی است؛ و اعتماد به اینکه مردمی که همواره در خط مقدم دفاع، تولید، مقاومت و فداکاری ایستادهاند، بیش از پیش احساس خواهند کرد که در خط مقدم توجه و عدالت نیز قرار دارند. از خداوند متعال، عزت و توفیق روزافزون جنابعالی و همه خدمتگزاران صدیق نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران را در خدمت به ملت بزرگ ایران مسئلت دارم.
با احترام
غلامرضا تاجگردون. /
پایان پیام